Ya herşeyim ya hiçim, sorma dünya ne biçim

Bir tuhafım bu aralar. İçimden hiçbirşey yapmak gelmiyor. Ofise gelince eve gitmek, eve gidince de ofise gelmek istemiyorum. Olduğum yerde dursam öööyle 2 gün dururum herhalde...

10 gündür hastalıklardan başımızı kaldıramaz olduk. Önce Defne, sonra ben, sonra da aşkım hasta oldu ve hala hiçbirimiz tam iyileşmedik. Defne ise daha da kötüye gitti. 1 hafta burun akıntısının ardından, öksürük, ateş ve kusma sonucu doktora koşturduk geleneksel olarak. İğne verdi bir de soğuk buhar... Tüm direnmelerime rağmen sonunda soğuk buhar aletini eve almak zorunda kaldım çünkü her hastalığında bize lazım oluyor. Hastanede yaptırdığımızda Defne çok irite oluyor belki evde daha başarılı oluruz diye düşünmüştüm ama pek bir faydası olmadı. Sürekli ağladı. Sesi iyice gitti prensesimin. Ses telleri iltihap olmuş ve iltihap göğüs kafesine kadar inip nefes almasını engeller hale gelmiş. Aletin içine konan ilaçla soğuk buhar vererek genzini açmaya çalışıyoruz. Düşmeyen ateş ise ayrı bir sorun. Ateş düşürücüler bile tam fayda etmiyor.

Geçen hafta Defne hayatının ikinci kına gecesine gitti. Kalabalık ortam görsün diye yarım saatliğine gönderdim, babası almaya gittiğinde gelmek istememiş ve bayılana kadar dans etmiş bizim dansöz :) Artık nasıl yorulduysa sabaha kadar uyanmadan uyudu :)

Cumartesi son kez Play House'a gittik. Bu sefer çamur çalışması yaptık hep beraber.

Cumartesi akşam ise düğün için bu sefer ailecek gittik. Aşkımın bir akrabasıydı evlenen. Defne'ye ilk doğumgününde aldığım beyaz elbisesini giydirdim, prensesler gibi oldu minik cadı. Elbise artık tam olduğu için çok yakıştı gerçekten. Yine döktürdü bizimkisi ama hasta olduğu için biz 2 saatin sonunda eve geri döndük. Pazar günü ise hiç çıkmadım evden, acayip bir yorgunluk ve uyku haliyle...

Bugün öğle yemeğine aşkımla Akmerkez'e gittik. Çıkarken arabamızın içine bir arı girdi. Amerika'da arılar kaybolmuş ya... Neyse ki burada hala varlar galiba, en azından bizim arabada bir tane vardı :)