Öpücük Hastalığı

Hiç tadım yok bir haftadır ama hayat devam ediyor. Yazmadıkça da birikiyor. 14 Şubat Çarşamba akşamı aşkım süpriz yaptı bana. Bir çift arkadaşımızla beraber Bodrum Restaurant’a yer ayırtmışlar. Keyifle yemeklerimizi yerken Defne’nin çok ateşlendiği haberi geldi ve 1 haftalık yorucu maratonum başlamış oldu. Kızım eve geldiğinde 39 derece ateşle yanıyordu. Bütün gece başında nöbet bekledim, ateş düşürücüler, kompres, hiçbirisi fayda etmedi… Doktorunu aradım sabah hemen. “Salgın var, griptir” dedi ilaç verdi. Ertesi gün hala ateşi düşmemişti ve dilinde kabarcıklar vardı. Doktorunu tekrar aradım, kabarcıkları söyleyince “öpücük hastalığı olabilir görmem lazım hemen getirin” dedi. Gittik, emin olmak için boğaz kültürü alındı çünkü Beta virüsü de olabilir dedi doktoru, iğneler, hastanede tahlil derken bebeğim iyice yorgun düştü. Ağzı yara olduğu için hiçbirşey yiyemiyor doğal olarak. Doktoru da “zorlamayın bu ağızla birşey yemesi mümkün değil zaten” dedi. Neredeyse bir haftadır toplasam 2 kap çorba bile içmemiştir.Geceleri uyumuyor “anne acıyor” diye ağlıyor. Yorgunluk, hastalığın verdiği üzüntü ve stresle iyice bunaldım. Bu arada öpücük hastalığı tükürükle bulaşan mikrobik bir illet. Sürekli ateş, halsizlik ve ağızda yaralara yol açıyor. Kızımı o halde gördükçe nasıl sinir olduğumu anlatamam. Bebekliğinden beri öpülmesine çok bozuluyorum ama bunu yakınlarımıza anlatmak epey zor oluyor. Ben kendi kızımı öpmezken başkalarının ağzının içine kadar öpmesine ve sonucunda da böyle bir illete yakalanmasına gıcık oluyorum. Bundan sonra kızımı öpme yasağı getiriyorum. Kimsenin ne kırılması ne de üzülmesi umurumda olmayacak. Çocuğumun çektiği ızdırabı gördükten sonra başkalarının ne dediği beni hiiiç ilgilendirmiyor.

Annemle Babam geldi Cuma akşamı, babam Cumartesi döndü ama Defne hasta olunca torunlarını istedikleri gibi sevemediler tabii. Annem bu sabah gitti. Cumartesi-Pazar hiç evden çıkmadım, kızımla ilgilendim. İşten de sık sık izin almak zorunda kaldım. Zaten ofiste olduğum sürece de ruhum hep kızımın yanındaydı. “Kızım hastayken benim burada ne işim var” diye diye ağladım.
Defne’ye oyun grubu araştırmasına girdim dünden beri ancak çoğunlukla hafta içine koymuşlar bu tür aktiviteleri. İstiyorum ki yaşıtlarıyla bir araya gelsin, oynasın, farklı mekan ve insanlar görsün… Havalar yüzünden çocuk akşama kadar TV karşısında oturuyor neredeyse. En sonunda anneyiz.biz’in play house’unda karar kıldım. Cumartesileri 10’dan 12’ye kadar anneli oyun grupları var. Mart ayı için rezervasyonumuzu yaptırdım. Bakalım Defne nasıl davranacak? Çok merak ediyorum tepkilerini. İleride yuvaya gideceği için iyi bir hazırlık olacak diye düşünüyorum. En azından daha sonra gittiğinde “nereye geldim ben yaw” demez herhalde.