Beyoğlu

Dün işim gereği Beyoğlu Anadolu Lisesi'ne görüşmeye gittim. Pek çok okul geziyorum ama en çok tarih kokan okullar beni mutlu ediyor. Hele Kabataş Lisesi'ne bayılıyorum. Binasıyla, manzarasıyla muhteşem bir yer. Hatta bir keresinde Okul Müdürü'nün odasında otururken Müdür bey'e " Siz dünyanın en güzel manzarasına sahip okul müdürüsünüz" demiştim. Odadan bütün boğaz, köprü, Ortaköy Camisi görünüyor.

Beyoğlu Anadolu Lisesi'nin girişinde merdivenleri çıkarken sağdaki duvarda kocaman yaldızlı harflerle şöyle yazıyor : "DÜNYADA GÖRDÜĞÜNÜZ HERŞEY KADININ ESERİDİR- K.ATATÜRK". Çok hoş değil mi?

Hazır oraya kadar gitmişken biraz gezdim tabii. Sinemalara baktım, Atlas Pasajı'na girdim, İnci'de profiterol yiyecektim ama çok toktum başka sefere dedim.

İşim bittikten sonra ofise dönmedim eşimle beraber Defne'yi alıp Ulus Parkı'na gittik. Hava çok güzeldi. Kaydıraklardan kaydık, salıncağa bindik. Ailecek pek eğlendik :)

Akşam yemeği için kayınvalidemdeydik. Giderken Algida'nın Ekmek Kadayıflı dondurmasından aldım. Başarılı bir tatlı. Acil misafirler veya ziyarete giderken götürmek için ideal.

Bu arada resim ekleme ve link verme işini sevgili Burcu sayesinde başardım. Yavaş yavaş resim eklemeye başlayacağım.

Defne'min Ağacı

Kızımın doğduğu gün yani 4 Mayıs 2005'te dikildi bu defne ağacı. Onunla beraber büyüsün diye. Defne yaz kış yeşil bir bitki, yaprakları da muhteşem kokuyor ve et-balık yemeklerine harika bir aroma veriyor. Defne'ye bir kardeş yapmaya karar verirsek bir gün adını Çınar koymayı düşünüyoruz. Şimdilik öyle bir plan yok ama olursa bir de çınar ağacı olacak annemlerin bahçesinde.

Haftasonu

Haftasonumuz cadı kızımın hastalık mızmızlanmalarıyla geçti... Zaten 3-4 gün süren bir ateşi olmuştu sonrasında doktora götürdüğümüzde boğazının ses tellerine kadar iltihap olduğunu söyledi ayrıca 4 yeni dişi daha geliyormuş. En önemlisi bu 4 yeni dişin gelişinin tamamlanması 2,5 yaşına kadar sürecekmiş. Yandık! İnanılmaz mızmız ve zorlu bir maraton oldu bizim için. Cumartesi canım arkadaşım İ'nin 40. Yaşgünü şenliklerine (! :) katılacaktım. Ona kahve içmeyi çok sevdiği için Portakal Ağacından "Arap Kurabiye" yaptım. Ne alaka derseniz bu kurabiyeler kahvenin yanına çok yakışıyor bence. Hatta ben ona "Kahve Yanı Kurabiyesi" diyorum. Çok şık bir paket hazırlamıştım ama fotoğrafını koyamıyorum ne yazık ki... Ayrıca yumuşacık bir şal aldım canım arkadaşıma. Bir de kart yazdım "Dirty, Flirty, Fourty" diye :) Büyük bir hevesle gittim, İ. en yakın bir kaç kız arkadaşını davet etmişti sadece... Pizza, pasta,dondurma yiyecek, margarita içecek, tabu oynayacaktık ama ne yazık ki gittikten 1 saat sonra kızımın hiç durmadığını, annee diye kapılara koşup ağladığını duyunca hemen bir taksiye atlayıp onun yanına ışınlandım. Hasta olmasa belki biraz daha kalırdım. Neyse beni görünce boynuma atladı sıkı sıkı sarıldı, evimize gittik hemen meme emdi ve uyudu :) Ben de yazlıkları kaldırıp kışlıkları havalandırmak üzere çıkardım bu arada. Pazar günü de onları gardrobumuza yerleştirdim.

Pazar günü Defne bizi iyice çıldırttı artık ne yapsak ağlıyordu en sonunda eve gelen halasıyla biraz hava alsın diye onu sahile (Ortaköy) yolladık da biraz nefes aldık. Halası ona çok güzel şeyler almış yine. Hele kazağına bayıldım.

Kardeşim haftasonu tatiline gittikleri Kıbrıs'tan Hellim Peyniri getirmişti. Eşim hiç yememiş hatta kızartıldığını duyunca çok şaşırdı. Önce beğenmez belki diye bir kaç dilim kızarttım, tadına bayılınca bir posta daha kızarttık. Nefisti...

İşte böyle bir koşturmaca bitti bir haftasonu daha. Kendine zaman ayırdın mı derseniz Defne'nin halasıyla olduğu 1 saat içinde aldığım duştan başka bir şey sayamam size...

Şundan Bundan

Haftasonu annem geldi İstanbul'a. Pazar günü Miniaturk'e gittik hep beraber. Defne maketlerle pek ilgilenmedi ama özgürce koşturdu ortalıkta... Annem en çok çiçek düzenlemesini beğendi Miniaturk'ün. Bense Boğaz Köprüsü'ne bayıldım. Hep isterdim üstünden yürüyerek geçmek, dibinde oturduğumuz halde Avrasya Maratonu bahanesiyle de olsa gerçekleştirememiştim. Şimdilik bununla idare ederiz artık :)
2 gündür çok ateşi var bizim cadının ama allahtan öksürük, burun akıntısı vs yok. Sanırım yine diş geliyor. Henüz 16 ayı bitmedi ama 16 tane dişi var. 4 aylıkken 4 tane dişi vardı ağzında. "Diş"li bir kız olacak bizimkisi :)
Sayfaya fotoğraf ekleme işini hala beceremedim. Daha doğrusu hiç uğraşmadım. Annemin dün yaptığı elmalı turta'nın fotoğrafını koymayı çok istedim doğrusu... mmm canım çekti şimdi.

Düştüm!

Evet düştüm! Hem de kızım kucağımdayken! Neyse ki ikimize de birşey olmadı. Bugün ofise getirdim onu, babaannesinin işi vardı. Öğlen tatilinde Akmerkez'e götüreyim dedim, orada gezmeyi seviyor Defne. Sokakta yürürken birden bileğim burkuluvermesin mi! Yere düşerken geçen saniyelerde tek düşüncem kızıma birşey olmamasıydı. Neyse ki yere bile değmedi hiçbiryeri. Bense kucağımda onunla dizlerimin üstünde tekrar doğrulmakta epey zorlandım. Bu dizlerim başıma iş açacak ama hadi hayırlısı. Doğumdan beri böyle birden bağı çözülüyor sanki. Hala bir doktora gidemedim. Evet biliyorum ihmal ediyorum.
Neyse... Akmerkez'in iç ve dış mekanlarına heykeller koymuşlar (bu yıl 4.kez yapılan Sanat Akmerkez'de etkinliği) Defne'nin çok ilgisini çekti heykeller ama en çok ana girişteki dev kız çocuğu maketine bayıldı. Öğrenci kıyafetinde kocaman bir kız çocuğu yerleştirmişler girişe, gözlerini kırpıp sağa sola bakabiliyor. Defne bayıldı ona. Uzun zamandır görmediğim eski işyerimden S. ile de karşılaştık. Şimdi kızım uyuyor yan odada. Birazdan babamız gelip bizi evimize götürecek.

Gündem

Dün e-postama geldi bu yazı. Çok etkilendim unutmamak için buraya alıyorum :

Hangi vatan sağ olsun?Pamuklara sarıp yetiştirdin çocuğunu. Bebekken geceleri kalkıp ayakucunda nefesini yokladın, içinde her anne gibi hep bir garipkorku, ya ölürse ...

Önce okul kapısında bekledin, sonra "arkadaşlarım dalga geçiyor" dedi,pencere önünde gözledin dönüşünü... 5 dakika gecikse ruhun sıkıldı hep, araba mı çarptı, biri mi sataştı, düştü dizi mi yarıldı.

Sonra büyüdü, "aman okusun" dedin, bin bir zorlukla bir üniversiteye girdi, hiç bir şeyini eksik etmedin. Evde, malda, mülkte değildi gözün. Yemedin yedirdin, giymedin giydirdin. Oğlunu üç kuruş "helal"maaşınla adam ettin.

Ve bir gün askerlik geldi dayandı kapıya... Senin gibilerin evladı nerelere giderse o da oralara gitti. Otobüs terminalinde arkadaşları "En büyük asker bizim asker" diye omuzlarına aldığında bile için titredi. "Aman düşeceksin oğlum, bir yerin incinecek, aman oğlum" O nöbetteyse sen de nöbette, operasyondaysa tetikdeydin. Bebekken nasıl dinliyorsan öyle dinledin nefesini kilometrelerce öteden. İçinde hep bir garip korku, ya ölürse...

Bir Eylül günü kara haberi geldi oğlunun subaylar eşliğinde. Sonra kameralar yığıldı kapının önüne.. Haberi duyan geldi, duyan geldi...Ertesi gün cenazede tanıdığın, tanımadığın bir sürü insanın önünde,için taş kesmiş, damarların koparılmışken, son bir kez saramadığın oğlunu buz gibi çerçevelenmiş bir resimde arıyorken, herkes senden aynı iki kelimeyi bekledi. Sen demedin, diyemedin, "vatan sağ olsun"diye.... "Hakkımı helal etmiyorum" diye haykırdın, "etmiyorum, hakkımı helal etmiyorum"

Hakkını helal etmediğin kendi çocukları Amerika'da okurken seninkini ateşe atanlardı.Hakkını helal etmediğin senin oğlun çelik yeleksiz kimin eliyle beslendiği belli düşmana koşarken, uğruna savaşılan vatan toprağını pazarlıkla satanlardı.Hakkını helal etmediğin "haram" yiyip "helal" üzerinden politika yapanlardı.

Şimdi "Vatan sağ olsun" demeni bekliyorlar senden. Yarın Lübnan'da muhtemelen üzerinde made in USA yazan bir kurşunla "yanlışlıkla"öldürülen bir başka evladın annesinden de aynı şeyi bekleyecekler. Sen oğlunun hasretinden bayram sabahları şehitlikteki taş mermerleri severken, onlar havaalanında Amerika'dan dönen oğullarını bekleyecekler. Akşam haberlerinde onların oğullarının açtığı pastörize yumurta fabrikalarını göreceksin.Onların oğulları Amerikan bankalarında çalışacak. Onların oğullarının yaptığı ölümlü trafik kazaları usta ellerce örtbas edilecek. Sen hergün taş keseceksin, biraz daha, biraz daha...

Analar uyanıyor, anaların isyanından korkun beyler.Siz ki hak üzerinden politika yaparsınız hep, anaların haklarını helal etmemesinden korkun, hiçbir şeyden korkmadığınız kadar.Çünkü artık inanmıyorlar size. Sizin vatan bildiğinizle onların vatan bildiği aynı değil, biliyorlar. Ve artık yüksek sesle soruyorlar.Hangi vatan sağ olsun, sizinki mi, bizimki mi?Siz ki kanundan, kuraldan, halktan, haramdan korkmazsınız. Ama anaların isyanından korkun.Onlar ki Riksos Otel'de bir gecelik konaklamanın bir çelik yelektendaha pahalı olduğunu bilirler. Teşvikiye Camii'nden hiç şehit cenazesi çıkmadığını bildikleri gibi...Onlar ki Lübnan'a neden asker göndermek istediğinizi de bilirler,vatana ihanetin ne olduğunu bildikleri gibi....Onlar ki sıksan şüheda fışkıracak toprak için yıllarca oğullarını başlarına kına yakıp yolladılar askere. Artık "vatan sağ olsun"diyemiyorlarsa bir bildikleri vardır.

Umutsuz Ev Anneleri

Biz, özgürlük, kariyer, eğlence diye kastırmış sonra "aman daha fazla gecikmeyelim" paniğiyle 30'undan sonra doğurmuş, çalışma hayatını sürdürmek,mükemmel anne ve eş olma rolleri arasına sıkışıp kalmış kadınları "umutsuz ev anneleri"ne benzettim bugün. Niye mi? Aylardır pek çok blogu ziyaret ettim, yemek, çocuk vs ile ilgili. Hemen hemen hepsinde benzer hissi yakaladım. Çocuk nedeniyle sosyal ve iş yaşamından bir süre kopmuş (bazıları işi tamamen bırakmış) ama bir şekilde kendini ifade etme ihtiyacı hisseden kadınlar... Ben de onlardan biriyim tabii ki :) Az önce 40 gün evvel doğum yapan arkadaşım S. ile konuştum. 10 dakikalık konuşmamızın 8 dakikası çocuklarımız üzerineydi ve kapattıktan sonra farkettim ki çocuğu olmayan arkadaşlarımla bu kadar süre konuşacak ve paylaşacak şey bulamıyorum artık. Paylaşımlar azaldıkça görüşme sıklığı da azalıyor ne yazık ki... Az önce İ. ile telefonda konuştuk, o da benzer yollardan geçtiği için beni çok iyi anlıyor :) Başla bir şekilde başka paylaşımlara götürüyor hayat bizi. Neyse canım bugün hava biraz daha umut verici. Başlığı dün atmıştım bugün farklı düşünüyorum. Ne demiş bir Türk büyüğü? "Dün Dündür, Bugün Bugündür" eheheee

Tam 4 yıl olmuş ofisteki televizyondan uçakların ikiz kulelere girişini izleyeli... O zaman çalıştığım uluslararası müzik şirketinde bir video klip izler gibi izlemiştik faciayı... Hatta ilk uçağın girişini izlerken diğer uçak gelivermişti bir anda biz aval aval ekrana bakarken.

Aradan geçen 4 yılda 3 iş değiştirdim, evlendim, bir kızım oldu. Arkadaşlarımın sayısı azaldı, dostlarım tabii ki aynı kaldı.

Kızımın doğumuyla hayatımdaki herşey bir anda artık eskisi gibi olamayacak şekilde değişti. Aslında bu değişim evlendiğim anda başladı hatta belki evlenmeye karar verdiğimde... Nasıl ki hayatımıza biri girdiğinde kız arkadaşlarımızı ihmal etmeye başlarız, "o" herşeyden önce gelir, planlar "o"na göre yapılır. 2 yıllık evliliğim ve 16 aylık kızımla geriye doğru dönüp baktığımda ne çok yaşanmışlık görüyorum. Zamanla hepsini buraya dökmeye çalışacağım.

Sanırım yağmurun etkisi belki de sonbaharın getirdiği hüzünle biraz buruk bir başlangıç oldu sanki. Neyse sonraki yazılarda telafi ederiz :)

Merhaba ve tanıştığımıza memnun oldum bloglar alemi!