Sucuk Ağacı

Ofiste masamın yanındaki pencereden görünen bu ağacı iş arkadaşlarımdan biri Gora filmindeki sucuk ağaçlarına benzetti. Çok güldüm ama gerçekten de sucuğa benziyorlar.

Fotolar

Sirdela ve Zed'ten gelen çiçek
Doğumgünümde kızımdan gelen çiçek
Doğumgünümde Eylülcüğümden gelen ve okumam gereken kitaplar
Doğumgünü hediyelerimden bir demet

Özet

Yeni işim dolayısıyla bu ara sık güncelleme yapamıyorum. Ben de konuları not aldım kısa kısa geçeceğim. Fotoğrafları da bir ara eklerim artık.

11 Kasım Cumartesi akşamı Sirdela, Eylül ve ben Eylül’ün bir arkadaşının kostümlü doğumgünü partisine gittik. Ben şalvarlı bir ağa, Sirdela çılgın rocker, Eylül ise pijamalarıyla uykucu oldu. Doğumgünü kızının ve en yakın arkadaşının kostümleri çok hoştu. Fotoğraflarını buraya koyabilmeyi isterdim doğrusu…

Yaklaşık 2,5 yıldır hamilelik ve doğum sonrası mecburi sağlıklı yaşam sürdüğüm için erkenden uykum geliyor ve 1 kadehi bile zorlukla bitirebiliyorum. Partiden de 2 saatin sonunda ayrıldım ve kızımın mis kokusuna koştum J

Ertesi gün öğleden sonra yine aynı ekip ve bu sefer Defne ve Yasmin’i de alarak Yiğit’in annesine gittik. Gitmeden once Sirdela meşhur kısır’ından hazırladı. Turşularımız, kısırımız, kızlarımızla oraya vardığımızda saat 15’e geliyordu. Yiğit iyice tombiş bişey olmuş çok tatlıydı maaşallah. (Yiğit’in annesinin bizler için hazırladığı mamaların fotosu daha sonra…. )

13 Kasım’da yeni işime başladım. Şimdilik herşey çok yolunda gidiyor. Umarım değişen bir şey olmaz ve ben huzurla emekliliğim için gereken son 4 senemi burada tamamlarım. Başladığımın ikinci günü Sirdela ve Zed’ten muhteşem çiçekler geldi masama. (Fotoğrafı daha sonra) Herkes çok beğendi.

Dün Aralık ortası gibi şirket toplantısı için Antalya’ya 3 günlük bir seyahat planlandığını öğrenince Defne’ye memeyi bıraktırma operasyonu için düğmeye bastık! Dün akşam canım yavrum Babaannesi’nde kaldı biz de aşkımla boynu bükük evde kalakaldık. Gecem sürekli uyanarak onu düşünmek ve rahatsızlık veren sütü pompalamakla geçti… Sabah kapıdan uğradığımızda o kadar güzel uyuyordu ki… Öperek uyandırdım onu beni görünce şımardı minik kelebeğim. Bu akşam yine orada kalacak. Biz çıkarken arkamızdan ağlıyordu beni de ağlattı ama sonra susmus hemen neyse ki…

Defne İngilizce’ye aşina olsun diye bazı komut veya kelimeleri İngilizce söylüyorum kendisine. Örneğin bir şey yapmasını istemiyorsam işaret parmağımı sallayarak “no no no” diyorum ona. Geçen gece uykusundan uyanınca meme istedi ben de biberonu dayadım, biberonu itip parmağını bana doğru salladı ve “no no no memeeee” dedi. Koptum gülmekten.

Bu arada bugün benim doğumgünüm. Yolun yarısına geldim. Fazla söyleyecek bir şey yok. Sürprizleriyle, telefonlarıyla, hediyeleriyle yanımda olan herkese ama en çok anneme (beni dünyaya getirdiği için), babama (anneme yardımcı olduğu için J), kardeşime (destekleri için), aşkıma ve kızıma hayatımda oldukları için teşekkür ediyorum. Hepinizi çok seviyorum.

Brokeback Mountain

Bizim millet hakikaten bir alem. Sen al ödüllü filmin korsan kopyasını yap sonra da filme böyle bir Türkçe isim ver. Gördüm ve koptum arkadaşlar. Yurdum insanının yaratıcılığına güler misin ağlar mısın?

Bu arada filmi henüz izleyemedim. Son zamanlarda Defne gece 12'den önce yatmaz oldu çünkü...

Çalışan Annenin Çocuğu Olmak

Çalışan bir annenin çocuğuydum ben. Çocukluğum biraz büyüyene kadar bakıcıların, yakın ve uzak akrabaların gözetiminde sonrasında da kendi kendimizi büyüterek geçti. Benden 1,5 yaş küçük kardeşimle kedi-köpek gibi kavga ederek büyüdük biz…

Mahallenin ortasına açılan kanalizasyon çukurundan babamın oltasıyla balık yakalamaya çalışan çocuklardık biz. Oltayı kement gibi sallayarak atmak isteyince kardeşim; kanca gelip eline saplanıvermişti. Önde oltayı sürükleyerek o ve ben arkada mahallenin çocukları bir sokak yukarıdaki annemin çalıştığı bankaya koşmuştuk , annem bayılıvermişti bankanın merdivenlerinde…

Sobayı tutuşturmak için fındık kabuğunun üstüne gaz döküp kibriti atmış, tutuşmayınca ne oldu diye kafamı sobanın içine sokunca birden parlayan alevle kirpikleri ve kazağı yanmış bir çocuktum ben…

Bize bakmaya gelen uzak akrabalarımızdan biri dikiş dikerdi aynı zamanda, makineyi ortada bırakınca denemek istemiştim, iğne parmağıma geçivermişti, nasıl olduysa makineye dikili öylece kalakalmıştım…

Yaz boyunca deniz kıyısında kaldığımız yazlıkta denize girmek için akşama kadar annemizin işten gelmesini bekleyen çocuklardık biz. Karadeniz çok tehlikeliydi, dayımız boğularak ölmüştü, hergün birileri boğuluyordu, yanımızda büyüklerden biri olsa bile annem ya da babamın gözetimi olmadan denize girmemiz yasaktı. Akşam 18’e kadar iç geçirerek denize girenleri seyrederdik biz…

Mahallemizdekilerin anneleri birbirlerine “müsaitse oturmaya” giderlerdi… Onların çocukları da hemen ittifak oluştururlardı birbirleriyle. Biz çalışan ebeveynlerin çocukları da kendi aramızda çete olurduk. Bizim annelerimizin “oturmaya” pek vakti yoktu…

Okuldan geldiğimizde bize kapıyı kimse açmazdı, yemeğimizi kendimiz yer, sobamızı kendimiz yakar, derslerimizi kendimiz çalışırdık. Sorumluluğu olan ve bilen çocuklardık biz.

Annem öğle tatilinde gelir akşamın yemeğini hazırlardı, akşam geldiğinde ise ertesi günün. Bundan 34 sene öncesi, 24 yaşında 2 çocuklu çalışan bir anne düşünün…

Çalışan annenin çocuğu olmak zordur ama hayata iyi hazırlar insanı… Aynı anda iki işi yapabilmeyi öğrendim annemden… Yemek yaparken hiç yanında durmasam da kendi evim olduğunda yemek yapabildiğimi görüp şaşırdım. Organizasyon yeteneğini, sağlam durmayı, pratik zekayı farkında olmadan almışım annemden.

Kızım olduğunda en büyük isteğim ona çalışan annenin çocuğu olmanın ezikliğini hissettirmemekti ama bu hayat koşullarında ne mümkün. Neyse ki getirdiği artıları gördükçe belki de bunu da yaşamalı diye düşünüyorum. Aslında kafamda yazacak çok şey var daha ama toparlayamıyorum düşüncelerimi belki daha sonra bu konuda yine yazarım… Hüzünlendim çünkü yazarken…

Güle Güle Karaoğlan

Dedemin, babamın ve benim yani 3 neslin Başbakanı Bülent Ecevit öldü. Başımız sağolsun. Nezaketinin günümüz politikacılarına örnek olması umuduyla güle güle...

Değişim

3,5. yıllık rahat ofis yaşamından sonra 13 Kasım'dan itibaren yeniden plaza insanına dönüşeceğim. Artık istediğim zaman ofisten çıkıp alışverişe gitmek, Akmerkez'de dolaşmak, gerektiğinde Defne'yi ofise getirmek, misafir gelecek aman erken gidip yemek yapayım, dün gece uyumadım şurada biraz kıvrılayım demek, hatta yemeği ofiste yapmak, bugün hastayım biraz geç giderim diye kendi kendine tatil ilan etmek yok! Onun yerine, dosyalar, telefonlar, randevular, insanlar, davalar, inşaatlar, dedikodular, hırslar, ayak kaydırmacalar ve daha çok kazanç var.

Uzun görüşmeler, alınan fikirler, öyle mi böyle mi daha iyi derken karar verildi, iş görüşmem iyi geçti ben de zorlu bir beyin fırtınasından sonra işi kabul ettim. Benim ve ailem için iyi olacağını umuyorum ve diliyorum. Defne bunların hepsi sana daha iyi bir gelecek hazırlayabilmek için güzel yavrum.

Elma Tatlısı

Akşam yemeğinden sonra tatlı krizi tutar, evdeki son elmaya hain hain bakılır. Kocaya sorulur yemek istemiyordur. Hemen soyulur,oyulur ve küçük bir tencerede 2 kaşık şekerle pişirilir. İçine ceviz, tarçın ve kuru üzüm koyulur. Evde kaymak olmadığına yanılır ama yine de afiyetle mideye indirilir. Yetersiz ışıkta ancak bu kadar netlik elde edilebilir.

Doğumgünü

Bugün Defne'min babaannesinin doğumgünü. Anneciğim nice 50.yıllarını hep beraber kutlarız inşallah. Doğum günün kutlu olsun. Fotoğraf Defne'nin ilk doğumgününden bir babaanne&torun pozu.