Güzel günler bizi bekler

Cumartesi Yiğit'in annesindeydik. İyice lokum olmuş velet. Defne farklı oyuncaklar görünce bizi sıkmadan güzelce oynadı.

Pazar günü Çağlayan'daki "Cumhuriyetine Sahip Çık" mitingine gitmekti niyetim ancak Tandoğan'dakine katılan annemler inanılmaz kalabalık olacağını ve istediğim an alandan çıkamayacağımı söylediklerinden kızımı o kadar uzun süre yalnız bırakmayı gözüm kesmedi. Kilimimizi alıp Kuruçeşme parkına attık kendimizi...

Aşkım gerçekten uyuyor ama Defne'nin ki tamamen artistlik :)

Portakal ağacı'nın Vişneli Islak Keki'nden yapmıştım, üstüne de vişneli kaymaklı dondurma ile nefis oldu

Bu Cuma günü Prensesimin doğumgünü. Ona mektup yazmam gerekiyor şimdi. Kafamda kelimeler dönüp duruyor keşke aklıma gelenleri not alsaydım...

Verba Volan, Scripta Menan (Söz uçar, yazı kalır)

Çok şey oldu son 1 haftadır… 16 Nisan kardeşimin doğumgünüydü, 19’u ise aşkımın kardeşinin… İkisini de törenlerle kutlamadık :) Annem geldi, sonra annem, Defne ve ben Cuma akşamı kızımın doğduğu yere doğru çıktık yola… Beşiktaş’tan motorla Üsküdar’a geçtik, Defne once binmek istemedi, korktu, ağladı, sonra ise pek sevdi motoru… Üsküdar’dan Harem, Harem’den otobüse binmece… Otobüse binmeyi sever Defne ama hiç şehirlerarası yol gitmemiştik, anladık ki 2 saatten fazla gidilmez onunla :) Sonra babam aldı bizi ve doğruca eve geçtik. Normalde arabayla 2,5 saatte gittiğimiz yolu tam 6 saatte bitirdik ve biz de bittik…

Buradan sonrası politik yazı :
Babam yaşadıkları yerde yerel bir gazete çıkartıyor. Kendi politik görüşü “ortanın solu” olmasına rağmen her görüşe açık bir gazete hazırlar… Hatta bu yüzden kendi görüşünden olanlar kızarlar ona…Babamı gazetede ziyarete gittiğimizde köşe yazısı yazan bir bey geldi. Kendisi Atatürkçü Düşünce Derneği’nin şube başkanı ve aynı zamanda Türkçe öğretmeniymiş. Derslerde Atatürk’ten fazla bahsettiği için hakkında şikayet olmuş ve başka bir ilçeye (Kaynarca) sürülmüş. Babam da köşesinde bu olaydan bahsetmiş, yazıyı okuyan babamın arkadaşı ve yerel hastanenin eski başhekimi Doktor Ş.gecenin bir yarısı aramış ve şöyle demiş: Yaw peki şimdi Kaynarca.’daki çocukları ne yapacağız? :) K. bey Kutlu doğum haftasının normalde Mart ayında kutlandığını ama bazılarının 23 Nisan’ı gölgelemek için hala bu olayı kullanarak kutlamalar yaptığını anlattı. Neyse K. bey 23 Nisan ile ilgili yazısını teslim etti ve gitti. Hep beraber çıkmak üzereyken bu sefer civar köylerden babama haber getiren bir adam geldi. Adamla babam arasında geçen diyaloğu aynen aktarıyorum :

Adam : Kutlu doğum haftasıyla ilgili bir haber getirdim. (Gözleri parlayarak) Cumhuriyet tarihinde böyle bir olay yaşanmamıştır!
Babam : Zaten Cumhuriyet böyle şeylere izin vermezdi de ondan yaşanmıyordu! Ne olmuş?
Adam : Müftü geldi, kalabalığa konuşma yaptı. Normalde böyle zamanlarda gelip konuşmaz, çok kalabalıktı.
Babam : Eee nooldu yani? Millete ne faydası var? (Elindeki “Buluşlar” dergisini göstererek) Bak burada icatlar, buluşlar var millet nelerle uğraşıyor siz nelerle uğraşıyorsunuz…

Devamını dinlemeden çıktım oradan…

Politik yazıya ara…

Pazar günü kızım ve aşkım balık tuttular ama o kadar rüzgar vardı ki fazla duramadık göl kenarında. Ben ortaokulda iken diktiğimiz çam ağaçları karşı kıyıdan bizi selamladılar :

Sezonun ilk eriklerini teyzemin bahçesindeki ağaçtan toplayıp yemece :

Bu ev teyzemin yan tarafındaki ev... Küçüklüğümden beri hastasıyım... Sanırım artık değerlendirmeye alacaklarmış, müze ya da otel olarak emin değilim...

Pazar akşamı İstanbul’a dönüş, Pazartesi mangal keyfi…

Politik yazı devam :

24 Nisan Salı : AKP’nin Cumhurbaşkanı adayı Abdullah Gül. Eeee ne farkı var ki demek istiyorum? Ürdün’ün Kraliçesine bakıyorum sonra da bizim politikacıların eşlerine…Yaw tamam kafanı örtersin de bu ne zevksiz giyinme şeklidir bu ne biçim bağlama şeklidir anlamıyorum anlayamıyorum…

Çiçeklendi erik dalları...

7 Nisan Cumartesi : Yiğit’in Annesi, Yiğit ve babası bizde… Evde birşeyler atıştırıp sahile inmece… Sonra sessizce dağılış :)

8 Nisan Pazar : Bütün gün sahilde güneşlenmece…Bahar etkinlikleri konserleri dinlemece, lalelere sulanmaca…

9 Nisan Pazartesi : Defne Akmerkez’de yazlık alışverişte. Zara’dan küçük hanıma sezonun modasına uygun babet, tayt ve uzun bluz almaca (Halası sağolsun).

11 Nisan Çarşamba : Evde Fenebahçe-Beşiktaş Kupa maçı seyretmece… Fener 1-0 mağlup, 15 gün sonra rövanşta aşkım ve Defne ile görüşmece :)

12 Nisan Perşembe : Sirdela ve Eylül ile Kanyon’da buluşmaca. Defne’ye yazlık 2 elbise daha almaca. Kitchenette’te salata, pizza ve şarap. Soğuktan donmaca…Hatta hayatımda yaşadığım en kötü faranjit olmaca…

14 Nisan Cumartesi : Sahil’de gezmece, Ada ve Defne’nin sahil sefası, konser dinlemece, evlenecek olan ofis arkadaşıma düğün mekanı bakmaca. Temiz havadan ailecek erkenden sızmaca…

15 Nisan Pazar : Defne’nin büyük halası ve arkadaşı ile Meyyali’de kahvaltı etmece…”Süpper bir mekanmış yine gelelim” demece…

Çorap sorunsalı

Eskiden biz okula giderken bir naylon çorap alır onu haftalarca aylarca giyerdik, kaçmazdı, bir yerlere takılmazdı yıkar yıkar kullanırdık. Sonra bu çoraplara bir haller oldu. Önce takılarak sonra daha giyerken kaçmaya başladılar. Bu çoraplara ne oldu allah aşkına bir bilen var mı? 3 yıldır giydiğim blue jean-eşofman ikilisinden mecburi tornistan edip formal giyinmeye başlamış biri olarak son 5 ayda aldığım çorap sayısını hatırlamıyorum bile. Hepsi kaçıyor kardeşim! Giyerken kaçıyor, ayakkabının içinde burnu deliniyor, en ufak bir yukarı çekmede yırtılıveriyor. Nedir bu yahu? Anladıysam ne olayım…

Çorap işi mühim... vallahi...

Ya herşeyim ya hiçim, sorma dünya ne biçim

Bir tuhafım bu aralar. İçimden hiçbirşey yapmak gelmiyor. Ofise gelince eve gitmek, eve gidince de ofise gelmek istemiyorum. Olduğum yerde dursam öööyle 2 gün dururum herhalde...

10 gündür hastalıklardan başımızı kaldıramaz olduk. Önce Defne, sonra ben, sonra da aşkım hasta oldu ve hala hiçbirimiz tam iyileşmedik. Defne ise daha da kötüye gitti. 1 hafta burun akıntısının ardından, öksürük, ateş ve kusma sonucu doktora koşturduk geleneksel olarak. İğne verdi bir de soğuk buhar... Tüm direnmelerime rağmen sonunda soğuk buhar aletini eve almak zorunda kaldım çünkü her hastalığında bize lazım oluyor. Hastanede yaptırdığımızda Defne çok irite oluyor belki evde daha başarılı oluruz diye düşünmüştüm ama pek bir faydası olmadı. Sürekli ağladı. Sesi iyice gitti prensesimin. Ses telleri iltihap olmuş ve iltihap göğüs kafesine kadar inip nefes almasını engeller hale gelmiş. Aletin içine konan ilaçla soğuk buhar vererek genzini açmaya çalışıyoruz. Düşmeyen ateş ise ayrı bir sorun. Ateş düşürücüler bile tam fayda etmiyor.

Geçen hafta Defne hayatının ikinci kına gecesine gitti. Kalabalık ortam görsün diye yarım saatliğine gönderdim, babası almaya gittiğinde gelmek istememiş ve bayılana kadar dans etmiş bizim dansöz :) Artık nasıl yorulduysa sabaha kadar uyanmadan uyudu :)

Cumartesi son kez Play House'a gittik. Bu sefer çamur çalışması yaptık hep beraber.

Cumartesi akşam ise düğün için bu sefer ailecek gittik. Aşkımın bir akrabasıydı evlenen. Defne'ye ilk doğumgününde aldığım beyaz elbisesini giydirdim, prensesler gibi oldu minik cadı. Elbise artık tam olduğu için çok yakıştı gerçekten. Yine döktürdü bizimkisi ama hasta olduğu için biz 2 saatin sonunda eve geri döndük. Pazar günü ise hiç çıkmadım evden, acayip bir yorgunluk ve uyku haliyle...

Bugün öğle yemeğine aşkımla Akmerkez'e gittik. Çıkarken arabamızın içine bir arı girdi. Amerika'da arılar kaybolmuş ya... Neyse ki burada hala varlar galiba, en azından bizim arabada bir tane vardı :)