Pazartesi, Ağustos 31, 2009

İletişememek

Örnek 1.
Cuma günü en yakın arkadaşımı arıyorum… Gün içinde farklı saatlerde 3 kez cep telefonundan deniyorum cevap yok… Tatilde olduğundan “belki denizdedir, belki çocukları uyutuyordur” diye düşünüyorum… En son yanında olduğunu bildiğim kardeşini arıyorum ondan da cevap yok…Son aramamın üzerinden tam 5,5 saat sonra akşam işten eve gelmiş Deniz’i emzirirken dönüş yapıyor bana…

Örnek 2.
Cumartesi sabahı hafta içi konuştuğumuzda “haftasonu size geçebiliriz” diyen arkadaşımın mesajını alıyorum, oğlunun hastalandığını, gelemeyeceğini bildiren… Durumu öğrenmek için arıyorum cevap yok… Pazartesi öğlen yemeğindeyken dönüş yapıyor bana…

Örnek 3.
Cumartesi bir diğer arkadaşımla konuşuyoruz çok sıkıldığını söylüyor, sesi pek neşesiz, ne yapacağını bilemez gibi… çocukları uyutup ona geçebileceğimi söylüyorum “belki çıkarım ben sana haber veririm” diyor… Ses çıkmayınca aramıyorum ben de… Gece 2’ye kadar sıkıntıdan patlıyorum, uyku da tutmuyor… Pazar sabahı mesajını görüyorum bir gün once atılmış ama ben o an alıyorum… “Ben Cihangir’e gidiyorum geçerken seni de alayım istersen?” Mesajı epey geç gördüğümden yapacak birşey kalmıyor…

Şimdi, Örnek1’deki arkadaşımı arama sebebim çok önemli olmayabilirdi ama belki de çok önemli olabilirdi…Belki de o anda konuşmaya ihtiyacım vardı… Ne de olsa “en iyi arkadaş” Sonuçta 3 kez aramışım yetmemiş bir de kardeşini aramışım…

Örnek 2’deki arkadaşımı “geçmiş olsun” demek için aramamış olabilirim belki de başka birşey söylemek için aramışımdır.

Örnek 3’teki arkadaşımla daha Cuma günü mesajlaşmaktan hiç hoşlanmadığım geyiği yapmışım ama gelen mesaja her zaman nezaketen cevap verdiğimi belirtmişim.

3 gün içinde üstüste bu kadar iletişemeyince ben dönüp kendime bir bakma ihtiyacı hissettim… Sanırım benim bir iletişim problemim var gibi görünüyor…

Perşembe, Ağustos 27, 2009

Deniz'in Deniz'i




Benim cep-direkt-ofis, babasının cep-direkt-ofis, babaannesinin ev-cep, anaannesinin ev-cep, halasının ev-cep, dayısının cep, doktorunun ofis-cep numaraları, acil durumlarda gidilecek hastane, kan grubu, özel sağlık sigortası, doğum tarihi… hepsi bir A4 kağıda özenle yazıldı… Neden? Artık Deniz’imizin bir Deniz’i var çünkü…

Defne’ye babaannesi bakmıştı. 2,5 yaşına geldiğinde de yarım gün yuva ile okul hayatına yumuşak geçiş yapmıştık…

Deniz doğacağı zaman Babaannesi bakmam dedi… Bulunan bakıcılar beğenilmedi, beğenilenler çok para istedi…

Bunun üzerine mecburiyetten 15 gün babaanne-15 gün anaanne düzenine geçmiştik 3,5 aylık olup da benim işe başlamam gerektiğinde…

Anaanne nöbetinde annem kalkıp şehirdışından binbir eziyet gelip koltuk tepelerinde iki büklüm yatarak her annenin yapmayacağı bir sabır ve azimle bize yardımcı oldu sağolsun… Onun sırası geldiğinde Deniz bizim evde bakıldığından ve annem bir super anne olduğundan her akşam çeşit çeşit şahane yemekler yapılır, çamaşırlar anında yıkanıp ütülenip yerine asılır, Deniz’e ayrı Defne’ye ayrı bize ayrı sevdiğimiz şeylere gore mamalar pişirilir, bizde kaldığından çocuklar gönül rahatlığıyla ona emanet edilip dışarıya çıkılır, Deniz sabah’ın 6’sında uyanırsa doğru anaanneye şutlanıp uyumaya devam edilir gibi bir tatlı hayat yaşamakta idik… Bir de son derece düşünceli bir kadın olduğundan haftasonları da başbaşa kalalım diye 1 günlüğüne kendi evine dönüp babamın yemeği, çamaşırı, ütüsü, evin temizliğiyle ilgilenip Pazar akşamları yeniden yanımıza dönüyordu…. E 60 yaşında ve hayatının neredeyse 40 yılını çalışarak geçirmiş ve evde oturup kendi çocuklarına bakmamış bir insan bu hayata ne kadar dayanabilir ki? Diğer taraf desen zaten en baştan "bakmam" demiş metazori bir şekilde bakmakta...

1 yılın sonunda her iki taraf da bize birşey söylemeseler de bütün hareketleriyle artık bunaldıklarını belli ettiler… Çok uzun zamandır yapmak istediğim eylem planı için harekete geçtim, once temizliğe gelen Döndü 2’yi arayıp tanıdık var mı diye sordum, cevap olumsuz….sonra Deniz doğduğunda anlaşmayı çok istediğimiz ama denk getiremediğimiz kayınvalidemin komşusu ve eşimin arkadaşının yengesi Deniz Abla’yı aradım. Telefonda anlaştık :) Herşey o kadar çabuk oldu ki ben de inanamadım…

Deniz’imin Deniz’i yarın aramıza katılıyor… Bakalım duble Deniz’li hayatımız bize neler getirecek… Herşey çok güzel olacak… Umarım…
Fotoğrafın konuyla alakası yok :) Sadece aşkımdan gelen ve 1,5 aydır masamı süsleyen bu güzelliği paylaşayım dedim... Bir de tabii neden gönderildiğini arada hatırlamak için...


Pazartesi, Ağustos 24, 2009

asabi

Balkon demirlerinin arasından cep telefonumu aşağıya atmaya çalıştı… Eline geçen her şeyi attığı gibi… Telefonu elinden alıp kızdım ona parmağımı sallayarak… Ağzı dolu dolu bir ton birşeyler saydı bana… Sonra da parmağını salladı “hııı” yaparak... En son dilini şaklatarak “cık cık cık” yaptı yürüdü gitti… Bu çocuk dayı mıdır efe midir nedir anlamadım :)

Cuma, Ağustos 21, 2009

Gecikmiş bir doğum hikayesi...

16 Haziran 2008

Büyük bir heyecanla gittik K.köy Shifa’ya… Elimizde bebek şekerleri, kapı süsleri, bagajımızda Defne’ye aldığımız ve kardeşinin ona hediye getirdiğini söyleyeceğimiz B.arbie evi…

Epey bir bekledikten sonra odamıza aldılar bizi… Başladık hemen süslemelere… Sonra gelip beni giydirdiler ameliyathaneye indik… Bu sefer eşim de girmek istedi ameliyata… Önce “olmaz” dediler… Sonra “bir doktora soralım” dediler…Çok şeker bir anestezist epidural anestezi için çalışmaya başladı. Burada şöyle bir notum olacak : İlk doğumumda (başka bir hastane ve başka bir doktorla yapılmıştı) epidural anestezi yapılırken adam bana iğneyi vurdu 5 dakika sonra da doktora biz hazırım hocam dedi 3 dakika içinde Defne’yi aldılar onu gördüm sonra da beni bayılttılar. Bunu kendi doktoruma anlattığımda büyük bir ihtimalle acı duydun o yüzden seni bayıltmışlardır ve geçmişe dönük olarak da hafızan birazcık silinmiş olabilir dedi…. Neyse epidural için epey uzun bir hazırlık süreci yaşadık ve uyuşması için de ellerinde buz kalıplarıyla deneme yaparak uzun bir sure uyuşmamı beklediler. Ben anestezistten bebeğin çıkışını gördükten sonra beni bayıltmasını çünkü dikim kısmında beklerken daralmak istemediğimi söylediğimde bayıltmamasının daha iyi olacağını her anı hatırlamak için biraz dişimi sıkmam gerektiğini söyledi…

Sonra başucuma yüzü maskeli bir adam geldi bir baktım benim koca! İzni koparmış başucumda elimi tutuyor! Hazır olduğumda doktorum geldi bana karnımın üzerindeki paravandan başını uzatıp ne yapacağını anlatmaya başladı.. Bense “lütfen bana anlatmayın yoksa fenalaşırım siz işinize bakın” diye kibarca hönkürdüm adama :)
Operasyon başladı ve biraz çekiştirmeleri de hissederek bir kaç dakika içinde bizim miniğin ağlama sesi duyuldu… Hemen getirip göğsüme koydular… Ağlıyordu… “Hoşgeldin bebeğim” dedim.. sustu… gözümün içine baktı… “çok güzelsin” dedim ona… sonra aldılar temizlemek üzere götürdüler. Dikiş işlemim bitene kadar aşkımı bebişimizin yanına gönderdim. Biz anestezistle bol bol sohbet ettik…

Sonra beni odaya çıkardılar…Ayaklarımın çözülmesi bu sefer epey uzun sürdü… Akşam üzeri beni kaldırmaya çalıştıklarında başım döndü, gözüm karardı…Beni o halde gören annem baygınlık geçirdi. Çıkardığı sesler ise beni çok korkuttu. Başka bir şey oluyor sandım… Ertesi akşam kalmak için diretse de nöbeti aşkım devraldı. Oysa ilk akşam da Sirdelam ve Eylülüm onun yerine kalmayı teklif etmişlerdi ama annem kabul etmemişti…

Deniz’imi yanıma getirip nasıl emzireceğimi anlatmak istedi bebek hemşireleri oysa ki Defnemi zaten 20 ay emzirmiştim ben… Hemen buldu ve emmeye başladı küçük adam… Hemşireler de çok mutlu oldular her şey bu kadar kolay olunca… Yalnız ilk bir kaç gün sanki daha once hiç doğurmamışım o kadar ay emziren ben eğilmişim gibi “sütüm yok” tribine girdim ben… Neyse ki emzirdikçe sütüm çoğaldı ve hiçbir sorun yaşamadık çok şükür… Şu anda 14 aylık ve hala emmeye devam ediyor.

Deniz doğduktan sonra hastane tarafından yapılan rutin testlerde kalça ultrasonunda arada ufak bir fark olduğu ve 2 aylıkken tekrar gözlenmesi gerektiği not alınmıştı… 2 aylık olduğunda tekrar ultrason hatta röntgen çektirdik bir sürü ortopediste gittik hepsi farklı bir şey söylediler. Bu arada iki bez hatta üç bez bazen de araya havlu koyarak bezledik kemikler yerine otursun diye…Ortopedistlerden biri alet takmamız gerektiğini söyledi sipariş üzerine yapılıp gelen aleti gördüğümde once üzüntüden sonra berbat işçilik yüzünden sinirimden oturdum ağladım… Takmadım aleti… En son çocuklarımızın doktoru olan Meral.Saraçel’in tavsiyesiyle Ortopedist Ayshegül B.ursalı’ya gittik. Deniz’in bacaklarına bakar bakmaz “bu çocuğun babası sporcu mu” oldu ilk sorusu. “Evet futbolcu” dedik. “O da futbolcu olacak, hiçbir problemi yok sadece ilk yürümeye başladığında biraz ayakları dolanacak, ama 1,5 yaşından sonra birşeyi kalmayacak “dedi. Otuduğu yerden nasıl kaldırmamız gerektiğini, yürütürken elini nasıl tutmamız gerektiğini gösterdi. Çok şekerdi…

Sonuç olarak Deniz ablasının aksine yürümek için acele etmedi. Defne 10,5 aylıkken yürümüştü… Deniz 13 aylıkken yürümeye başladı… Şu anda da pıtır pıtır evin içinde gezmekte ve gördüğümüz kadarıyla da hiçbir problemi yok çok şükür…

Hamilelik ve Deniz’in doğumundan sonra Defne ile ve ailenin diğer üyeleriyle yaşadıklarımızı ayrı bir postta yazacağım.

Denizoğlanımız iyi ki doğdu. Hiç planlarda olmamasına ve beklenmemesine rağmen super şık bir hareketle aramıza katıldı ve iyi ki de doğdu iyi ki de yapmışız… Bir arkadaşım Defne tekken ve ben onu nasıl memnun edeceğimi şaşırıp kendimi perişan ederken bana “sen kesinlikle ikinci çocuğu yapmalısın.. yoksa kendini bitireceksin, ancak o zaman sakinleşebilirsin” demişti… O zaman “ikinci bir çocuk çarpı iki delilik demek ya daha fena olursam” demiştim ama haklıymış…İyi ki varsın Denizim seni çok seviyorum.

Çarşamba, Ağustos 12, 2009

Dilek...

Çocuklar hiç hasta olmasa...
Hastanelerde yatmasa...
İğne-serum yemese...
Canları yanmasa...
Bunların hepsi olsa bile Defnem gibi sonunda iyileşse...
Dermansız dert olmasa...
Anneler-babalar ağlamasa...
Cuma-Cumartesi hastanelerdeydik...
Defne 5, babası 1 serum yedi kendilerine geldiler...
Hastanenin çocuk katında 2 yaşındaki oğulları için ağlayan anne-baba bitirdi beni...
Biz çıkarken yoğun bakımdaydı...
Ona ve tüm hasta çocuklara acil şifalar diliyorum.

Perşembe, Ağustos 06, 2009

Tatil mi?


Tatil planımızı iptal ettik. 2 çocukla Marmaris'in sıcağına dayanamayacağımıza karar verdik. Süper fiyata aldığım uçak biletlerini yaktık. Erken rezervasyonla kayıt olduğumuz otelimizden ücreti henüz geri alamadık... Biz kim 4 ay öncesinden tatil planı yapmak kim...

Ama...

İyi ki de gitmemişiz...
Deniz öpücük hastalığı oldu...
Defne idrar yolları iltihabı...
Gidip oralarda perişan olmak da vardı...
Gittik gül gibi annemin evine...
Karadeniz'in dalgalarına bıraktık kendimizi...
Tatil yaptın mı derseniz...
Yaptım diyemem hala...
Şöyle 2 günlüğüne kaçabilsem koca ya da Eylül ve Sirdela ile Amsterdam'a filan...
Tam süper olacak!

Sonra nikah...

Gelinimizin çiçeği
Yağuşuklu oğlumun kostümü


Kokoş kızımın aksesuarları


Herşey çok güzeldi, evlilikleri de güzel olur inşallah.
Emine & Volkan'a ömür boyu mutluluklar diliyorum...


Önce kına


Don't kiss my kids!

Benim çocuklarımı öpmeyin...
Lütfen...
Çok rica ediyorum...
Ne yanağından ne elinden ne de boynundan filan...
Siz öpücük hastalığı nedir biliyor musunuz?
Ben çok iyi biliyorum...
Tam 10 gün boyunca henüz 1 yaşındaki bebeğinizin ağzındaki yaralardan dolayı su bile içememesi,
İçmek istediğinde bir yudum alır almaz ellerini yanaklarına götürerek çığlık çığlığa ağlaması,
Açlıktan "mama mama" diyerek kaşığın üstüne atlaması ama yine o yaralar yüzünden hiçbirşey yiyememesi...
Açlıktan uyuyamaması...
Ben bunları biliyorum...
Daha önce de biliyordum...
Defne de olmuştu çünkü...
"Lütfen öpmeyin" dediğimde ne kadar itici olduğumun farkındayım...
Ama umurumda değil...
Çünkü o acıyı bebeğimle birlikte yaşayan benim...
O açken nasıl yiyebilirim?
Nasıl su içebilirim?
Ne düşündüğünüz umurumda bile değil...
Çocuklarımı öpmeyin yeter!