Bir Öyle Bir Böyle

Pazar günü annem geldi sürpriz yapıp. Pazartesi akşamı da onu kardeşime götürdük. Defne dayısıyla evcilik oynadı güzel güzel biz de Doruk'un odasını gördük bu arada. Yalnız fotoğrafını çekmeyi unutmuşum. Pek şirin olmuş yeğenimin odası.Defne bu aralar süsüne pek bir düşkün oldu. Sabahları ben hazırlanırken "ben de makyaj yapıcam"diye tutturuyor. Küpelerimi, kolyelerimi kaçırıp takmaya çalışıyor, saçlarını havalandırıyor, aynanın önünden alamıyoruz küçük hanımı.

23 Nisan Pazartesiye geliyormuş. Hemen bir Bozcaada araştırmasına giriştik. Eylül ve Sirdela ile birlikte kızlarımızı da alıp gideceğiz kısmetse. Hayalimde ahşap bir evin verandası var. Kızlarımız içeride uyurken biz de verandada kız kıza oturmuş, şaraplarımızı almış sabaha kadar sohbet ediyoruz. Sarhoş oluyoruz, gülüyoruz, ağlıyoruz, birbirimizle dalga geçiyoruz. Bunu o kadar uzun zamandır yapmadık ki Bozcaada bize iyi gelecek sanırım.

Sanatçı Kişilik

Bu şaheser Defne'nin ilk sanat çalışması :) Play House'a ilk gittiğimizde yaptığı tablo. Sergiden sonra alabileceğimiz için şimdilik fotoğrafını çektim.

Hafta içi antrenman yapmamıza rağmen bu Cumartesi yine bir boya krizi yaşadık. Defne epey bir ağladıktan sonra diğer çocukları görünce ikna oldu ve parmak boya ile resim yaptı. Daha sonra da atölyeye çıkıp strafor ve boyanmış kürdanlarla heykel çalışması yaptılar. Yaparken de çok keyif aldı hepsi :

Akşam eve döndüğümüzde de tekrar resim yapacağım diye tutturdu :)

Yuvadan çıktığımızda hava çok güzeldi, aşkımı parkta beklemeye karar verdik :

Pazar günü ev sahibimizi bekledik ama gelmediler, bakalım kiramız ne kadar olacak?

Acıtmayan boya

Pazartesi akşamı Koku (das perfume) filminin DVD'sini izledik. Daha önce kitabını bir kaç kere okumuş ve çok sevmiştim. Açıkçası "koku" gibi bir kavramı nasıl filmleştireceklerini merak ediyordum çünkü romanda anlatılan pek çok tasvir nasıl görselleştirilir diye düşünüyordum. Sonuçta film bana inanılmaz sıkıcı geldi, aslında film başarılı ama adamın saatlerce her şeyi koklaması bana fenalık getirdi :) Ben de hızlı devirde filmi yarım saatte izledim, yoksa aşkım sıkıntıdan patlayacaktı:)

Salı akşamı Defne'ye boya yapmanın korkulacak bir şey olmadığını anlatmak üzere harekete geçtik. Daha önce anlatmıştım Play House'ta sanat atölyesine çıkıp boya yapacağız dediğimde haykırarak ağlayıp "acıyo anneee" diye bağırmış, daha sonra ne zaman boya yapalım desek acıyo diye tekrar ağlamaya başlamıştı. Bebekliğinde el ve ayak izlerini almak için parmak boyalar almıştım 4 renk. Onları çıkarıp sehpanın üzerine eski bir masaörtüsü serdik. Ofisten getirdiğim A3 kağıtlarda aşkım ve ben ellerimizi bulayarak onu özendirmeye çalıştık. Önce boyaları ellemek istemedi hatta bir ara babası zorla elini boyaya sokmaya çalıştı ben de yapmamasını böylece daha çok korkabileceğini söyledim sonra yavaş yavaş olaya ısındı ve en sonunda şahane bir resim yaptı :



Dün akşam ise ne zamandır canımın çektiği kabak tatlısını yaptım. Fotoğraftan sonra tepsinin içindekilerin yarısı imha edildi tabii :)

Bu da sehpamızın dün geceki fotoğrafı :) Üzerindekilerin % 90'ı Defne tarafından oraya taşınıp koyulmuş şeyler. Üzerindekileri sayıyorum : Su biberonu, süt biberonu, babasının kemeri, kendisinin çorabı, ev telefonu, babasının cep telefonu, digiturk kumandası, dvd player'ın kumandası, babasının sigarası, çakmak, oyuncak ayısı, fındık paketi, ceviz paketi, yazı tahtası (defne ona "ders" diyor), diş fırçası, oyuncak bıçak, sehpanın altında da oyun hamuru açıp kestiğimiz minyatür yer sofrası. Bu sehpa her akşam eve geldiğimizde 3 kere toplanır 4 kere bu hale gelir. Üstünde bazen Defne'nin terlikleri hatta kurutma askısından alıp geldiği babasının boxer'ı bile bulunabilir :)

Play House, Çengelköy, Adem Baba

Cuma akşamı sipariş üzerine kalp şeklinde vişneli pasta yaptım ama fotoğrafını çekmeyi unuttum. Artan kenarlarından ve malzemeden de bize pasta yaptım. Süsleme işini de Defne'ye verdim. Krem şanti ve renkli şekerlerle süsledi kızım üzerini. Gayet başarılı oldu.

Cumartesi sabah yine Play House'un yolları taştan şeklinde Levent'e doğru çıktık yola... Önce gayet güzel oynadı Defne. Darbuka filan çaldı. Bir süre babası da izledi hatta. Sonra sanat atölyesine çıkmak için anneler çocuklarını soyup bir önceki hafta boya içinde kalan kıyafetleri giydirmek istediler yeniden kıyafet kirletmesinler diye. Bunu gören Defne "doktora mı geldik, muayene hatta aşı mı olacağım yarebbim" korkusuyla canhıraş bir şekilde ağlamaya başlayıp "anne acıyooo" duygu sömürüsüne başladı. O kadar çok ağladı ki sakinleştirip atölyeye sokamadım, camdan bir süre izlemek zorunda kaldık. İkna edemeyince alt kata indik, dersten firar eden Ozan ve Kağan ile çubuk kraker yiyip oturdular :)

Cumartesi akşam Yiğit'in Annesi'nin yeni taşındıkları eve gittik. Planda Defne'yi de götürmek vardı ama akşam 6 gibi uyuyunca uyanmasını bekleyemedik, büyük halasına bırakıp düştük Çengelköy yollarına. Arkadaşım yine bir sürü hazırlık yapmıştı bizim için. Yiğit 7 aylık ve 10 kg. olmuş durumda. Doktor obez teşhisi koymuş :) Yiyecek görünce gözü dönüyor veledin :) O kadar tatlıydı ki yanaklarını ısırmamak için kendimizi zor tuttuk. Oturdukları siteyi çok beğendik. Mart sonu kiramız artacak, eğer mantıklı bir rakamda ev bulabilirsek Ortaköy'de, eğer olmazsa onların sitede ev bakmaya karar verdik. Gerçi ben karşıda oturmaya her zaman karşıyımdır ama ikinci çocuk planları yaparken bu ev bize çok küçük geliyor hakikaten. Bir de karşıda evler daha yeni, temiz ve düzgün açıkçası. Tabii Ortaköy'de oturmanın avantajları da çok. Sabah 8.20'da kalkıp işe yetişebiliyoruz örneğin :)

Pazar akşamı kızımızı da alıp Arnavutköy'e Adem Baba'ya balık yemeye gittik. Bana Levrek şiş, Aşkıma Hamsi Tava, Defne'ye de Mezgit söyledik. Siparişlerimiz gelince Defne mezgiti elinin tersiyle itip levrek tabağını önüne çekti ve bir porsiyon şiş'i yedi :) Ağzının tadını biliyor velet... Ayrıca kalamar, salata filan yedik. Her Pazar gelmeye çalışalım diye kendimize söz verdik.

Kanyon, Play House, Beşiktaş

Perşembe akşamı ani bir toplanma kararı verip Eylül ve Sirdela ile Kanyon’da buluştuk. Ben onlardan epey once gittiğim için biraz gezme fırsatı buldum. Kanyon gece gerçekten de etkileyici göründü gözüme. Women’s Secret’ta %70 indirim vardı çok hoş şeyler aldım Defne’ye ve bana. Ev terlikleri, pijamalar, iç çamaşırları gerçekten çok uygun fiyatlara inmiş. Tam D&R’a girip Sirdela’nın bahsettiği Nil Gün’ün “Çekim Yasası” kitabını alacaktım ki aradılar biz D&R’dayız diye. Yanlarına gittiğimde Sirdela çoktan Eylül’e ve bana bu kitabı almıştı bile…

Cheneese in Town’a girip siparişlerimizi verdik, 1 şise kırmızı şarap eşliğinde keyifle sohbet ederek yemeklerimizi yedik. Eylül’ün sinemaya girmesi gerekiyordu 9 gibi kalktık, Sirdela’yı Women’s Secret’a götürdüm bir tur daha alışveriş yaptık. Çıkışa ilerlerken Sirdela’ya “İşTcell’im ile sana Gloria Jeans’ten kahve ısmarladım ama burada Starbukcs var sadece galiba” dedim. Sonra taksilere binip ayrıldık. Ertesi gün öğlen bu sefer ofisten arkadaşlar ile Kanyon’a gitiğimizde bir de ne göreyim Cheneese in Town’ın hemen yanında Gloria Jeans var! Çok güldüm kendi kendime. Bu arada Kanyon gündüz o kadar etkileyici görünmedi bana. Bir de mimari bir hata nedeniyle acayip bir cereyan var Kanyon’da, insanı titretiyor rüzgar. Eve geldiğimde her taraf darmadağınıktı, koridorun ortasında buzdolabı duruyordu ve ev inşaat alanı gibiydi. Kombimiz bozulmuştu ve gelen tesisatçı 3 saat ortalığı batırıp beceremeyip “bunu servisin yapması lazım” deyip gitmiş. Ertesi akşam gelen servisin cevabı ise “bunu tesisatçının yapması lazım” oldu. Cumartesi gelen tanıdık bir tesisatçı işi halletti. 3 gün boyunca ev inşaat sahası şeklinde kaldı.

Cumartesi sabah Defne ile Play House’a anneli oyun grubuna katılmaya gittik. 5 çocuk, 5 anne, 1 Psikolog, 2 yardımcı bayan ve 1 sanat öğretmeniyle epey kalabalık bir ekip 2 saat çeşitli faaliyetler yaptık. Kapıdan girdiğimizde Defne ağlamaya başladı, sanırım Doktor’a geldiğimizi düşündü, ilk başta oyuncaklara dokunmaya bile çekindi. Psikolog bize ilk gün fazla bir şey beklemememizi, ortama alışmaları gerektiğini söyledi. Önce oyuncaklarla oynadılar. Sonra müzikle dans ettik. Oyun hamurlarıyla şekiller çıkarttık. Sonra üst kata çıkıp kumlar ve pırıltılı tozlarla kumsal ve su canlandırması yaptık. Daha sonra her birine birer cam plaka verip tutkal, kum, deniz kabukları ve balıklarla tablo yaptırdılar. Tablolarının kenarlarına isimlerini yazdılar. Kuruyunca alabileceğimizi ama sergiden sonra alırsak daha iyi olacağını eserini sergide görmemizin hoş olacağını söylediler ben de peki dedim. Su bazlı boyalara ellerini sokup kağıtlara şekiller çıkarttılar. Tabii bu saydıklarım o kadar da kolay yapılmadı! Önce Defne elleri tutkal oldu diye mızmızlandı. Sonra Doğa bütün kumları tutkalın üstüne boşalttı. Ozan ve Kağan boyalara ellerini sokmak istemediler. En son Doğa kırmızı boyayı üzerimize devirmek üzereyken son anda yakaladık :)
Daha sonra alt kata inip darbuka ve zillerle şarkı söyledik. Teypten hikaye dinleyip, hikayenin kitabının resimlerine baktık. Tekrar oyuncaklarla oynadılar ve o günkü programımız bitti. Sanırım Defne çok eğlendi. Bu ay her Cumartesi gideceğiz kısmetse.

Pazar günü Beşiktaş’a gittik hep beraber dolaştık, Defne’ye bir iki giyecek aldık, sonra annem geldi. Çarşamba akşamına kadar bizde olacak. Şimdilik bu kadar.